آیا طوفان خورشیدی می تواند حیات روی زمین را از بین ببرد؟

حیات روی زمین در همه ابعاد، از کوچکترین موجودات گرفته تا بزرگترین موجوداتی که تاکنون در این سیاره زندگی کرده و منقرض شده اند، وجود خود را مدیون گرمای تابشی خورشید است. اما اگر این تشعشع از کنترل خارج شود و میلیاردها تن از مواد خورشیدی باردار ناگهان با سرعت هزاران کیلومتر در ثانیه به سمت ما هجوم بیاورند، چه؟ وقتی زمین مستقیماً با یک شعله خورشیدی برخورد کند چه اتفاقی خواهد افتاد؟ و یک سوال بسیار مهم دیگر: آیا یک شعله ی خورشیدی، به شرطی که به اندازه کافی قوی باشد، می تواند حیات را به شکلی که ما می شناسیم در سیاره ما برای همیشه نابود کند؟

در نگاه اول، این سوالات کوتاه و ساده هستند، اما پاسخ به آنها پیچیده است. اما اکثر دانشمندان هنوز بر سر یک چیز توافق دارند: میدان مغناطیسی زمین و جو، که به عنوان نوعی عایق عمل می کند، حتی از قوی ترین شراره های خورشیدی نیز به خوبی از ما محافظت می کند. اگرچه طوفان خورشیدی می‌تواند سیستم‌های رادار و رادیویی را تغییر داده یا مختل کند یا حتی ماهواره‌ها را از کار بیاندازد، اما همچنان می‌توان با قاطعیت گفت که مضرترین تشعشعات خورشیدی نیز مدت‌ها قبل از رسیدن به پوست انسان به سطح زمین می‌رسند، در آسمان و سقوط خواهند کرد. در راه خود به زمین

الکس یانگمعاون مدیر علوم در بخش علوم هلیوفیزیک در مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا در گرین‌بلت مریلند می‌گوید: «ما در سیاره‌ای زندگی می‌کنیم که دارای جو بسیار غلیظی است که تمام تشعشعات مضر تولید شده توسط شعله‌های خورشیدی را متوقف می‌کند. یانگ در ویدئویی در سال 2011 گفت: «حتی در بزرگ‌ترین رویدادهایی که در 10000 سال گذشته دیده‌ایم، می‌بینیم که تأثیر آن برای آسیب رساندن به جو کافی نیست. [و نمی‌توان گفت که] ما دیگر محافظت نمی‌شویم.»

جوان همچنین به فیلم معروف و آخرالزمانی 2012 در دنیای سینما و برخی دیگر اشاره می کند و یادآوری می کند که در آن روزها برخی معتقد بودند که زمین با شعله های خورشیدی نابود خواهد شد. تا اینکه واقعا هیچ اتفاقی نیفتاد.

با این حال، همه شراره های خورشیدی کاملاً بی ضرر نیستند. اگرچه میدان مغناطیسی زمین از مرگ و انقراض دسته جمعی ناشی از تابش خورشید جلوگیری می کند، اما نباید فراموش کنیم که همان نیروی الکترومغناطیسی شعله ور می تواند شبکه های برق، اتصالات اینترنتی و سایر وسایل ارتباطی روی زمین را مختل کند و منجر به هرج و مرج و حتی مرگ شود. هواشناسان فضایی در ناسا و سایر آژانس های فضایی این تهدید را جدی می گیرند و خورشید را برای فعالیت های بالقوه خطرناک زیر نظر دارند.

  شارژ سریع 200 واتی IQOO 10 PRO آن را به طور کامل در 12 دقیقه شارژ می کند

طوفان خورشیدی رخ می دهد

لوب های خورشیدی در جو خورشیدی

شراره های خورشیدی چیست؟

زبانه های خورشیدی زمانی به وجود می آیند که خطوط میدان مغناطیسی خورشید منقبض می شوند و می پیچند. این باعث ایجاد طوفان های عظیم انرژی الکترومغناطیسی به اندازه یک سیاره در سطح خورشید می شود. ما می توانیم این طوفان ها را به صورت لکه های سرد و تاریکی که به عنوان لکه های خورشیدی شناخته می شوند، ببینیم. در اطراف لکه های خورشیدی، شاخک های عظیمی از خطوط میدان مغناطیسی پیچ خورده و گاهی در هم می پیچند و انفجارهای قدرتمندی از انرژی یا شعله های خورشیدی ایجاد می کنند.

مطالعات مختلف نشان داده است که بیشتر انرژی حاصل از شراره های خورشیدی به صورت اشعه ماوراء بنفش و اشعه ایکس ساطع می شود. با این حال، انرژی شدید فوران می‌تواند گازهای اطراف در جو خورشید را گرم کند و حباب‌های بزرگی از ذرات باردار معروف به بیرون‌زدگی تاجی (CMEs) را بیرون بزند. اگر لکه های شعله ور خورشید رو به زمین بودند، هر CME که تشکیل می شد مستقیماً با قدرت و ناگهانی به سمت ما شلیک می کرد. معمولا بین 15 ساعت تا چند روز طول می کشد تا این جریان ها به سیاره ما برسند.

مقاله مرتبط:

چه در مورد CME ها شنیده باشید یا نه، احتمالاً صدها مورد از آنها را در طول زندگی خود تجربه کرده اید. به گزارش ناسا، بسته به جایی که در چرخه 11 ساله خورشید قرار داریم، این ستاره از یک CME در هفته تا چندین CME در روز ساطع می کند. بیشتر CME ها به لطف میدان مغناطیسی قدرتمند زمین یا مگنتوسفر از سیاره عبور می کنند. بدون اینکه کسی از آنها مطلع شود یا به چیزی آسیب زیادی وارد کند.

با این حال، برخی از بزرگ‌ترین و پرانرژی‌ترین CME‌ها می‌توانند میدان مغناطیسی سیاره ما را هنگام عبور فشرده کنند و در نتیجه نوعی طوفان به نام طوفان ژئومغناطیسی ایجاد شود.

هنگامی که انرژی الکترومغناطیسی خورشید وارد مگنتوسفر سیاره می شود، اتم ها و مولکول های جو زمین بار الکتریکی می شوند و اثراتی را ایجاد می کنند که در سراسر جهان قابل مشاهده است. در طول چنین طوفان هایی، شفق قطبی که معمولاً فقط در نزدیکی قطب شمال قابل مشاهده است، می تواند به اندازه ای پایین حرکت کند که در نزدیکی استوا قابل مشاهده باشد.

در حال حاضر هیچ ابرنواختری وجود ندارد که تهدیدی برای زمین باشد

از سوی دیگر این امکان وجود خواهد داشت که سیستم های رادیویی و راداری در سراسر جهان خاموش شوند و شبکه های برق بیش از حد بارگیری کنند و برق را از دست بدهند. برخی از کارشناسان نگرانند که روزی یک CME به اندازه کافی بزرگ بتواند کابل های اینترنت زیر آب را بارگذاری کند و بخش هایی از جهان را برای هفته ها یا حتی ماه ها خاموش کند. اگرچه هنوز این اتفاق نیفتاده است. ماهواره ها و ایستگاه های فضایی واقع در مدارهای بالاتر که از حفاظت جو زمین بهره ای نمی برند، می توانند توسط تشعشعات عامل CME تضعیف شوند.

با این حال، باید توجه داشته باشیم که حتی قدرتمندترین طوفان ژئومغناطیسی ثبت شده در تاریخ بشر (البته پس از کشف چنین حوادثی) به نام رویداد کارینگتون در سال 1859، هیچ تأثیر قابل توجهی بر سلامت انسان یا سایر موجودات روی زمین نداشت. اگر طوفان های خورشیدی قوی تری قبل از این تاریخ به سیاره ما برخورد کنند، هیچ مدرکی مبنی بر اینکه آنها به طور قابل توجهی به سلامت انسان آسیب وارد کرده اند، یافت نشده است.

تصویر طوفان خورشیدی توسط ناسا

تصویری از یک شراره خورشیدی که توسط ناسا در سال 2013 در یک دوره فعالیت خورشیدی بالا گرفته شد.

داگ بیسکرمحققی از مرکز پیش بینی هوای فضایی سازمان ملی اقیانوسی و جوی به مرکز خورشیدی استانفورد گفت:

در هیچ شرایطی فوران ها تاثیر قابل توجهی روی ما اینجا روی زمین ندارند. چه جریانی باید به زمین بخورد تا ما را نابود کند؟ من جواب این سوال را نمی دانم؛ اما واضح است که ما هرگز یک رویداد خورشیدی به اندازه کافی بزرگ ندیده ایم که اثرات قابل اندازه گیری یا ملموس بر سلامت انسان داشته باشد.

نابودی با دیگر ستاره های نزدیک به زمین

حالا بیایید به یک گمانه زنی جالب دیگر بپردازیم. تا اینجا ما کشف کرده‌ایم که شاید نزدیک‌ترین و آشناترین ستاره جهان هیچ خطری برای انقراض نداشته باشد. اما ستاره های دیگر چطور؟ دانشمندان گمان می کنند که سایر ستارگان نزدیک زمین نیز ممکن است همین کار را انجام دهند. وقتی سوخت برخی از ستاره ها تمام می شود و به اصطلاح می میرند، به شکل یک ابرنواختر بزرگ منفجر می شوند. پدیده ای که به صورت انفجاری پرتوهای قدرتمندی را به فضا در فاصله میلیون ها سال نوری از ما پرتاب می کند. این انفجارها بسیار قوی تر از شراره های خورشیدی هستند.

اگر چنین انفجاری به اندازه کافی در نزدیکی زمین رخ دهد، یک ستاره در حال مرگ می تواند سیاره ما را با مقادیر فراوانی از تابش فرابنفش باران کند. این مقدار عظیم پرتوهای فرابنفش می تواند لایه محافظ ازن سیاره ما را از بین ببرد و زمین را در برابر رگبار ذرات باردار بین ستاره ای آسیب پذیر کند.

مقاله مرتبط:

نویسندگان یک مطالعه اخیر در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم مرگ ستاره ای در فاصله 65 سال نوری از ما، شاید در اوایل 359 میلیون سال پیش (دوره دونین؛ 416 تا 358 میلیون سال پیش)، تصور می شود که دقیقاً همین کار را روی زمین انجام داده است. انقراض دسته جمعی در پایان این دوره منجر به مرگ 70 درصد از بی مهرگان زمین شد، اگرچه دانشمندان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث انقراض شده است. با این حال، بررسی هاگ های فسیلی از زمان این انقراض نشانه هایی از آسیب UV را نشان می دهد. این علائم در نهایت این احتمال را افزایش می دهد که یک ستاره در حال انفجار باعث ناپدید شدن شده است.

خوشبختانه، نویسندگان این مطالعه اطمینان می دهند که هیچ ابرنواختری به اندازه کافی نزدیک به زمین وجود ندارد که بتواند چنین تهدیدی را برای زمین و حیات آن به عنوان یک گزینه ممکن در آینده نزدیک ایجاد کند. ما در حال حاضر تنها یک خورشید کوچک و داغ در مرکز منظومه شمسی داریم و جو مساعد زمین به ما این امکان را می دهد که با این ستاره روابط دوستانه داشته باشیم و توسط آن تهدید نشویم.

دیدگاهتان را بنویسید