ارسال یک کاوشگر به اورانوس اولویت اصلی دانشمندان سیاره‌شناسی در دهه آینده است

جامعه علوم فضایی به طور جدی معتقد است که زمان مطالعه عمیق اورانوس فرا رسیده است. بر اساس گزارش جدید دانشمندان سیاره‌شناسی از سراسر ایالات متحده، ارسال یک کاوشگر بین سیاره‌ای برای اکتشاف سیاره گازی غول‌پیکر باید اولویت اصلی اکتشافات فضایی در دهه آینده باشد.

به طور خاص، دانشمندان از ناسا می خواهند که یک مدارگرد و یک کاوشگر برای مطالعه اورانوس بسازد. ماموریت این ماموریت که UOP نام دارد شامل پرتاب یک فضاپیما به مدار اورانوس با کاوشگری است که در جو سیاره فرو خواهد رفت. دانشمندان پیش بینی می کنند که اگر مهندسان تا سال آینده کار بر روی یک ماموریت مشابه را آغاز کنند، در اوایل دهه 2030 شاهد راه اندازی آن خواهیم بود.

اگر ماموریت UOP موفقیت آمیز باشد، می تواند پیچیده ترین جزئیات ممکن را در مورد اورانوس، این جهان تا حد زیادی ناشناخته، ارائه دهد. تنها فضاپیمایی که تاکنون از اورانوس بازدید کرده، ماموریت وویجر 2 ناسا بود که در سال 1986 به دور این سیاره پرواز کرد و به فاصله تقریباً 81600 کیلومتری از ابرهای آن رسید.

وویجر 2 اسرار شگفت انگیزی را در مورد اورانوس فاش کرده و قمرها و حلقه های جدیدی را در اطراف سیاره کشف کرده است. با این حال، وویجر 2 چندان در اورانوس دوام نیاورد. فضاپیما به سرعت به محیط بیرونی منظومه شمسی نفوذ کرد و در نهایت به سمت فضای بین ستاره ای حرکت کرد.

مدارگردها و کاوشگرها با هم می توانند دانش ارزشمندتری در مورد اورانوس ارائه دهند. مهمتر از همه، آنها می توانند دقیقا بگویند که اورانوس از چه چیزی ساخته شده است. دانشمندان معتقدند که این سیاره عمدتاً از ترکیبی از سنگ، یخ، هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. اما این واقعا تایید نشده است. جاناتان فورتنیپروفسور دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و نویسنده گزارشی در مورد ماموریت های احتمالی به اورانوس و نپتون.

“درک ما از ساختار درونی اورانوس به قدری ضعیف است که ما واقعا نمی دانیم این سه چیز چگونه با یکدیگر ارتباط دارند و در نتیجه این فرض بلندمدت وجود دارد که این عنصر یک عنصر یخ ساز است. اما این به معنای واقعی کلمه فقط یک حدس است. ما واقعاً نمی دانیم.»

علاوه بر این، هنگامی که دانشمندان سیارات فراخورشیدی را مطالعه می کنند، به نظر می رسد غول های یخی مانند اورانوس و نپتون، جهان های غالب در جهان هستند. با این حال، آنها تنها سیاراتی در منظومه شمسی ما هستند که ما هرگز به دور آنها نچرخیم. مرد بانتانیاستاد دانشگاه کلتک در وارگ می گوید:

سیارات غول پیکر مانند یخ یکی از رایج ترین سیارات در جهان هستند. ما دو نمونه از آنها را در همسایگی فضایی خود در منظومه شمسی داریم و وقت آن است که به آنها نگاه کنیم.

مأموریت اورانوس در خط مقدم فهرست بلندبالایی از آرزوهای دانشمندان قرار دارد که اکنون در آنچه به عنوان “بررسی سالانه علوم سیاره ای” شناخته می شود، توضیح داده شده است. این مقاله که توسط آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی منتشر شده است، یک مقاله مهم است که هر ده سال یک بار یا چند بار توسط گروه‌هایی از دانشمندان سیاره‌شناسی نوشته می‌شود و مأموریت‌های فضایی را توصیف می‌کند که بیشتر دوست دارند طی دهه آینده پرتاب شوند.

  فیروزآبادی: حمله سایبری به سامانه سوخت احتمالاً توسط یک کشور خارجی انجام شده است

با توجه به زمان طولانی مورد نیاز (اغلب حدود یک دهه) برای برنامه ریزی و ساخت یک فضاپیمای بین سیاره ای پیشرو، مطالعات ده ساله در فواصل طولانی منتشر می شود. از آنجایی که تکمیل موفقیت آمیز یک ماموریت فضایی زمان زیادی می برد، دانشمندان باید الزامات بسیار آگاهانه ای را پیشنهاد کنند و اولویت را به ماموریت هایی که می خواهند انجام دهند، بدهند.

ماموریت اورانوس در واقع برای اولین بار در سال 2011 در بررسی ده ساله قبلی پیشنهاد شد. اما به عنوان اولویت سوم مشخص شد. مریخ نوردهایی که به دنبال نشانه‌هایی از حیات هستند و فضاپیماهایی که در حال کاوش در مشتری، قمر یخی مشتری، که تصور می‌شود اقیانوسی از آب مایع در زیر سطح خود دارد، بیشترین اولویت را داشته‌اند.

هر دو اولویت به ماموریت های واقعی تبدیل شده اند. فضانورد دائمی در فوریه 2021 بر روی مریخ فرود آمد و اکنون در حال کاوش در این سیاره و نمونه برداری از سطح آن است. ماموریت به قمر مشتری نیز به یک ماشین اصلاح اروپایی تبدیل شده است. فضاپیمایی طراحی شده برای پرواز دوره ای در اطراف اروپا برای شناسایی ستون های آب در حال پاشیدن از سطح آن. Europe Clipper در حال حاضر قرار است در اکتبر 2024 راه اندازی شود و تا سال 2030 به اروپا برسد.

انسلادوس زحل

انسلادوس، زحل از منظر فضاپیمای کاسینی ناسا.

از آنجایی که این برنامه ها بودجه و برنامه ریزی می شوند، ماموریت هایی با اولویت کمتر از گزارش ده ساله قبلی اکنون در صدر فهرست قرار دارند. در حال حاضر، دومین اولویت در لیست پس از ماموریت اورانوس، بازدید فضاپیما از انسلادوس، قمر جذاب زحل است که همچنین انتظار می رود منشاء اقیانوس آب مایع در زیر پوسته آن باشد.

  لینوس توروالدز هسته لینوکس را به استاندارد C11 مدرن تر ارتقا می دهد

به ویژه، بررسی ده ساله ساخت Enceladus Orblender را خواستار شده است. فضاپیمایی که هم به عنوان مدارگرد و هم به عنوان سطح قابل استفاده است. این فضاپیما ابتدا به مدار اطراف انسلادوس تزریق شد و احتمالاً از میان فواره هایی که گمان می رود از ماه برخاسته اند، عبور کرد. در نهایت، مدارگرد نقطه فرود انسلادوس را جستجو کرد و یک ماموریت دو ساله آغاز شد.

هدف اصلی این ماموریت جستجوی نشانه های حیات خواهد بود. با این حال، مدتی طول می کشد تا انسلادوس شروع به پرواز کند. بررسی ده ساله می خواهد این ماموریت در بهترین حالت در سال مالی 2029 شکل بگیرد و در سال 2050 به هدف خود برسد. البته این تنها در صورتی است که بودجه ماموریت های اورانوس و انسلادوس که احتمالاً میلیاردها دلار هزینه در بر دارند، به طور کامل اختصاص یابد.

مقالات مرتبط:

اگرچه سفر به اورانوس و نپتون در خط مقدم ماموریت بررسی دوسالانه جدید نویسندگان قرار دارد، اما آنها لیستی از توصیه ها را برای سایر ماموریت های فضایی تهیه کرده اند. به عنوان مثال، نویسندگان به شدت توصیه می کنند که ناسا به کار بر روی نمونه های مریخ ادامه دهد. پایداری یک فضانورد به سادگی یک گام بزرگ در برنامه بلندمدت جمع آوری نمونه ها و سپس انتقال آنها به زمین است.

ناسا اکنون به آرامی به سمت قسمت بعدی برنامه می رود. این مرحله شامل ساخت مجموعه ای از فضاپیماها است که بر روی مریخ فرود می آیند، نمونه های گرفته شده از Perseversion را جمع آوری می کنند، آنها را از مریخ پرتاب می کنند و در نهایت آنها را به زمین می فرستند. این ماموریت بسیار پیچیده خواهد بود و نویسندگان گزارش اشاره می کنند که بودجه می تواند مایه نگرانی باشد.

  ارتباط عجیب زیبایی چهره و عملکرد سیستم ایمنی بدن

علاوه بر این، تعدادی مأموریت سیاره‌ای کوچکتر وجود دارد که توصیه می‌شود به اندازه مأموریت‌های پیشرو اورانوس و نپتون هزینه نداشته باشند. این ماموریت ها شامل ارسال یک کاوشگر به زحل و تیتان، قمر آن، یک ماموریت جدید به زهره، یک سفینه فضایی دیگر برای عبور از کنار انسلادوس، سفر به ماه و غیره است.

مطالعه ده ساله با مریخ هنوز تمام نشده است. زیرا نویسندگان می خواهند مأموریت دیگری به نام کاوشگر حیات مریخ بسازند تا قابلیت سکونت مریخ را ارزیابی کنند و به دنبال نشانه هایی از حیات باشند که ممکن است در سیاره سرخ وجود داشته باشد. این گزارش از ناسا می‌خواهد تا با تکمیل فضاپیمای NEO Surveyor به جستجوی سیارک‌های بالقوه خطرناک روی زمین ادامه دهد. این فضاپیما قرار است در سال 2026 به فضا پرتاب شود.

نسخه کامل گزارش سالانه علوم سیاره ای 2023-2032 در این آدرس منتشر شده است.

دیدگاهتان را بنویسید