سازگاری با انقراض؛ آیا خرس های قطبی وابسته به یخ کمتر احتمال دارد آخرین گونه زنده مانده باشند؟

آخرین بخش باقی مانده از گونه، مردی که مرگش باعث انقراض آن شد، اندام نامیده می شود. گاهی اوقات می توان این افراد را شناسایی و حتی ثبت نام کرد. اما بسیاری از آنها بدون شناسایی زندگی می کنند و می میرند.

برای مثال، شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که آخرین ماموت‌های پشمالو در حدود ۴۰۰۰ سال پیش در جزیره رانگل، در ۸۷ مایلی سواحل سیبری زندگی می‌کردند. ماموت ها هزاران سال پس از انقراض گونه های دیگر به دلیل تغییرات آب و هوایی و شکار انسان در جزیره رانگل زندگی می کردند. اما در نهایت آنها نیز به دلیل ترکیبی از عوامل مختلف از جمله حوادث شدید آب و هوایی و جهش های مضری که از درون زایی شدید (تقابلی) ناشی می شود، جان خود را از دست دادند.

رهبر مسیحییک بوم شناس از دانشگاه واشنگتن گروه منحصر به فردی از خرس های قطبی را شناسایی کرده است که در قسمت جنوب شرقی گرینلند زندگی می کنند. عادات این خرس ها که از نظر ژنتیکی از سایر جمعیت ها جدا شده اند، وابستگی آنها را به یخ های دریا کاهش می دهد.

بیشتر خرس‌های قطبی شکار می‌کنند، سفر می‌کنند و بچه‌های خود را در پیست‌های یخی شناور پرورش می‌دهند. با ناپدید شدن یخ های دریا، شانس زنده ماندن خرس های قطبی نیز کاهش می یابد. به نظر می رسد خرس ها در جنوب شرقی گرینلند برای گرم شدن جهان مناسب تر هستند و می توانند در شرایطی زنده بمانند که سایر مناطق شمال شرقی خالی از سکنه می شوند. رهبر گفت: «آیا این بدان معناست که خرس‌های قطبی نجات یافته‌اند؟» نه.”

خرس‌های قطبی قطب جنوب گرینلند مانند ماموت‌های رانگل ممکن است بیشتر از سایر گونه‌ها زنده بمانند، اما برای همیشه زنده نخواهند بود. گرینلند جنوب شرقی ممکن است مکانی باشد که گونه های خرس قطبی آخرین روزهای زندگی خود را در آن سپری می کنند.

حدود 26000 خرس قطبی در طبیعت باقی مانده اند که به 19 زیرجمعیت تقسیم شده و در گوشه های مختلف شمال شرقی زندگی می کنند. یکی از این زیرجمعیت‌ها در 2000 مایلی سواحل شرقی گرینلند زندگی می‌کند که مورد مطالعه قرار نگرفته است. در سال 2011، لیدر و همکارانش سال ها تلاش برای شمارش خرس ها آغاز کردند تا دولت گرینلند بتواند اهداف حفاظتی و سهمیه های معیشتی را تعیین کند. پس از صحبت با شکارچیان محلی، تیم کار در امتداد ساحل را آغاز کرد.

  برندگان جوایز عکاسی Adobe در سال 2021

محققان در سال 2015 به جنوب شرقی گرینلند رسیدند. جریان بسیار سریع آب به دامنه های شرقی گرینلند می ریزد و منطقه را با یخ های شناور کوچک پر می کند و منطقه ای را ایجاد می کند که استفاده از آن برای خرس های قطبی دشوار است. رهبر و همکارانش پیشنهاد کردند که ممکن است چند خرس در آبهای منطقه زندگی کنند. رهبری گفت: من با هلیکوپتر در یکی از این حوضه ها پرواز می کردم و انتظار نداشتم چیز زیادی ببینم. اما در عرض ده دقیقه، شش خرس را در فاصله چند مایلی از هم دیدیم.» در یک پرواز معمولی برای دیدن خرس‌ها، انتظار داشت هر ساعت یک خرس ببیند. این همه خرس در جایی که قرار بود بدون خرس باشند چه می کردند؟

مقالات مرتبط:

سفر اول کوتاه بود. اما رهبر می دانست که اگرچه آب و هوا در جنوب شرقی گرینلند ناپایدار است، ساحل متلاطم است و تقریباً هیچ سکونت انسانی و جایی برای سوخت یا غذا وجود ندارد، آنها باید برگردند. برای کار در آنجا، محققان بشکه های سوخت را در ساحل برفی دفن کردند و مخازن موقتی ایجاد کردند که یک هلیکوپتر می توانست بین آنها پرواز کند. وقتی خرس‌های قطبی را پیدا کردند، از یک هلیکوپتر در حال حرکت به سمت آن‌ها داروهای آرام‌بخش پرتاب کردند، سپس اندازه‌گیری‌های فیزیکی و نمونه‌های بافتی را جمع‌آوری کردند و اگر ماده بالغ بود، یک ردیاب به گردن او بستند.

خرس قطبی ماده با توله هایش

یک خرس قطبی ماده بالغ در سمت چپ و توله سگ های یک ساله اش از یک یخچال آب شیرین در جنوب شرقی گرینلند در مارس 2015 عبور می کنند.

تیم تحقیقاتی معمولاً پایگاه را دو ساعت دورتر ترک می کردند. اما یک شب دانشمندان تصمیم گرفتند در یک کمپ متروکه معدن بخوابند تا روز بعد بتوانند به حیوانات نزدیکتر شوند و زودتر کار را شروع کنند. آنها به آرزوی خود رسیدند: آن شب راننده صدای پنجه های بزرگی را شنید که از برف بیرون می زدند. محققان از خواب بیدار شدند و دیدند که یک خرس قطبی با کیسه ای حاوی نمونه های بافت خرس قطبی دور می شود. راهنما کمپ را ترک کرد و خرس را در حالی که قاشق فلزی را به سمت ماهی پرتاب می کرد دنبال کرد. خرس قطبی کیف ارزشمند خود را رها کرد و فرار کرد. رهبر گفت: متوجه شدیم که هلیکوپتر ما را گاز گرفته است.

  بازی موبایل Warcraft در سال 2022 توسط بلیزارد عرضه خواهد شد

از داده‌های سخت به‌دست‌آمده، تیم دریافتند که این خرس‌ها در واقع محلی هستند. اگرچه خرس های قطبی معمولاً مسافت های طولانی را طی می کنند، خرس های جنوب شرقی گرینلند سال ها در همان ورطه باقی مانده اند. حتی زمانی که آنها به طور تصادفی در جریان شرق گیر کردند و به سمت جنوب حرکت کردند، در ساحل شناور شدند و به پرتگاه بازگشتند. غریزه آنها برای خانه داری به قدری قوی است که هرگز با خرس هایی که دورتر زندگی می کنند ارتباط برقرار نمی کنند. گویی دیواری نامرئی در 64 درجه شمالی خرس های جنوب شرقی را از شمال شرقی جدا می کند.

دنیای خرس ها هم همین داستان را روایت می کند. بث شاپیرو، زیست شناس تکاملی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز، می گوید: خرس های قطبی از نظر ژنتیکی بسیار شبیه به هم هستند. اما خرس‌ها در جنوب شرقی گرینلند آنقدر با 19 زیرجمعیت شناخته شده متفاوت هستند که وقتی شاپیرو برای اولین بار نمونه‌های جمع‌آوری شده توسط رهبر را تجزیه و تحلیل کرد، فکر کرد اشتباه می‌کند.

این خرس‌ها منزوی‌ترین خرس‌های قطبی از نظر ژنتیکی در جهان هستند: بیستمین زیرجمعیتی که احتمالاً برای چندین صد سال به‌طور مستقل و بدون ارتباط با خرس‌های دیگر در گوشه گرینلند وجود داشته است.

مانند همه خرس های قطبی، خرس های جنوب شرقی گرینلند از یخ دریا به عنوان سکوهای شکار فک استفاده می کنند. اما این یخ فقط حدود 100 روز در سال موجود است و کافی نیست. در موارد دیگر، خرس‌ها می‌توانند به دلیل محیط غیرطبیعی که در آن زندگی می‌کنند زنده بمانند: آنها به جای یخ دریا از کوه‌های یخی آب شیرین که توسط یک یخچال طبیعی به پرتگاه متصل هستند، استفاده می‌کنند.

  تصویر گلکسی اس 22 اولترا در کنار جعبه آن منتشر شد

این ترکیب سردخانه، حداقل در حال حاضر، راز بقای آنهاست. در سایر نقاط شمال شرق، خرس های قطبی ممکن است دو برابر روزهای یخی در سال داشته باشند. با این حال، آنها در وضعیت نامناسبی هستند زیرا وقتی یخ ناپدید می شود، به شیفت دسترسی ندارند.

رهبر افزود که خرس های جنوب شرقی گرینلند “خرس های آینده” هستند. با گرم شدن قطب شمال، تعداد روزهای بدون یخ افزایش می یابد و خرس های قطبی بیشتری مانند همتایان خود در جنوب شرقی گرینلند شرایطی را تجربه خواهند کرد. اما بیشتر آنها به یخچال دسترسی نخواهند داشت و نابود می شوند. اگر انتشار کربن همچنان در حال افزایش باشد، تقریباً تمام زیرگونه‌های خرس‌های قطبی تا پایان این قرن منقرض خواهند شد.

اندرو دراچریک محقق خرس قطبی در دانشگاه آلبرتا گفت که جمعیت فرعی جنوب شرقی گرینلند نمونه ای از اتفاقاتی است که می تواند در قطب شمال بیفتد زیرا خرس های گرم کننده در گروه های کوچکتر در مناطق کوچکتر در حاشیه محدوده خود باقی می مانند و از سایر جمعیت ها جدا می شوند و درونی تر می شوند. جمعیت آنها اتفاق می افتد.

رهبر گفت این مشکل نباید به عنوان نجات خرس های قطبی توسط یخچال ها تعبیر شود. جان ویتمن، دانشمند ارشد در بین‌المللی خرس‌های قطبی، می‌گوید: «اکثر جمعیت‌ها به یخچال‌های طبیعی دسترسی ندارند و یخچال‌های طبیعی در سراسر گرینلند در حال عقب‌نشینی هستند.

دراچر گفت، بنابراین، بعید است که حتی خرس های جنوب شرقی گرینلند در آینده قابل پیش بینی زنده بمانند. آنها همچنین به اندازه کافی برای حمایت از جمعیت در حال رشد ندارند و نرخ زاد و ولد فعلی آنها به طرز نگران کننده ای پایین است. درون نگری در نهایت می تواند منجر به مشکلات ژنتیکی شود. رهبر انقلاب گفت: «اگر می‌خواهیم آنها را نجات دهیم، نیازمند اقدامات قوی برای محدود کردن تغییرات آب و هوایی ناشی از فعالیت‌های انسانی هستیم». در غیر این صورت، جمعیت جنوب شرقی گرینلند می تواند معادل امروزی ماموت های جزیره رانگل باشد. آخرین بازماندگان دنیایی که دیگر جایی ندارد.

دیدگاهتان را بنویسید