شنوایی انسان در زیر آب بهتر از چیزی است که قبلا تصور می شد

همه پستانداران میلیون ها سال پیش در خشکی زندگی می کردند. اما برخی از گونه ها سرانجام خشکی را ترک کردند و با زندگی در دریا سازگار شدند. مانند فوک ها و نهنگ هایی که اکنون می توانند زیر آب زندگی کنند. گونه هایی که در خشکی باقی مانده بودند به طور مشابه با زندگی در خشکی سازگار شدند. به همین دلیل، جای تعجب نیست که گروهی از متخصصان در یک مطالعه اخیر به این نتیجه رسیدند که انسان امروزی در خشکی بهتر از زیر آب می شنود. ناگفته نماند که این تحقیق همچنین اطلاعات غیرمنتظره ای در مورد شنوایی انسان ارائه می دهد.

یاکوب کریستنسن دالزگاردمتخصص شنوایی حیوانات، در آزمایشگاه خود در دانشگاه جنوب دانمارک، وقت و انرژی خود را صرف مطالعه شنوایی موجوداتی مانند باکلان، مارمولک، مارمولک، قورباغه، کروکودیل و انسان کرده است. این بار با او کنت سورنسندانشجوی دکتری و مگنوس والبرگیک زیست شناس و متخصص در زمینه شنوایی حیوانات در زیر آب کار می کند.

مقایسه شنوایی

مقایسه شنوایی انسان، دلفین و فک در زیر آب

چندین دهه آزمایش شنوایی

از دهه 1950 تلاش های مختلفی برای اندازه گیری شنوایی انسان در زیر آب انجام شده است. به عنوان مثال، ارتش ایالات متحده به چگونگی تأثیر انفجارهای زیر آب بر غواصان علاقه مند است. به طور کلی تست های شنوایی مورد استفاده در معاینات مختلف بسیار متفاوت است. برخی از افراد با تجهیزات غواصی، برخی دیگر با کلاه شنا و برخی دیگر با ماسک های غواصی پر از هوا مورد آزمایش قرار گرفتند که همگی می توانند بر شنوایی آزمودنی ها تأثیر بگذارند. به گفته نویسندگان، وجه مشترک همه این مطالعات علمی این است که همگی آستانه های شنوایی بالاتری از آنچه در مطالعه جدیدشان پیدا شده بود، پیدا کردند.

  ایجاد کنسرسیومی از سرمایه گذاران؛ ایده اسکی Hynix برای خرید ARM

تست شنوایی چگونه انجام می شود

تصویری از نحوه انجام تست های شنوایی

در مطالعه جدید، چهار زن و سه مرد 23 تا 49 ساله در تست های شنوایی شرکت کردند. میانگین آستانه شنوایی 71 دسی بل (در 500 هرتز) است. آستانه شنوایی سطح صدایی است که گوش انسان زیر آن نمی تواند بشنود. کریستنسن دالزگارد می گوید:

این آستانه 26 دسی بل کمتر از آن چیزی است که در مطالعات دیگر فرض شده است. بنابراین، باید نتیجه بگیریم که انسان در زیر آب به طور قابل توجهی بهتر از آنچه علم قبلاً گزارش کرده است می شنود. در واقع، آستانه 500 هرتز مربوط به شنوایی موجوداتی مانند باکلان ها و فوک ها در زیر آب است.

شایان ذکر است که فوک ها و دلفین ها (برخلاف ما) می توانند صداهای بسیار بلند را خفه کنند. اما انسان توانایی شنیدن این صداها را ندارد. مطالعات قبلی نشان داد که گوش انسان در زیر آب از طریق هدایت استخوانی عمل می کند. یعنی امواج صوتی جمجمه را به ارتعاش در می آورند. این فرضیه با آستانه شنوایی بالای مشاهده شده در مطالعات قبلی مطابقت دارد. کریستنسن دالزگارد توضیح می دهد:

ما معتقدیم رزونانس (تقویت صدا) در هوای محبوس شده گوش میانی صدا را تقویت کرده و گوش را حساس تر می کند. ما این را در مطالعات قبلی روی باکلان ها، لاک پشت ها و قورباغه ها نشان داده ایم. نباید انتظار داشته باشید که به داخل دریا بپرید و بتوانید با استفاده از حس شنوایی خود به طور کامل حرکت کنید. حس شنوایی فقط در مورد توانایی گرفتن صدا نیست.

تشخیص جهت صدا نیز مهم است و انجام این کار در زیر آب برای انسان بسیار دشوار است. در هوا می‌توانیم جهت صوت را با دقت نسبتاً خوب و با چند درجه خطا تعیین کنیم. اما در آب حاشیه خطا می تواند تا 90 درجه باشد. این مشکل خیلی عجیب نیست. زیرا ما آموزش دیده‌ایم که به تفاوت‌های زمانی کوچک بین گوش‌ها ناشی از سرعت صوت در هوا پاسخ دهیم.

در آب، سرعت صوت چهار برابر سریعتر است و اختلاف زمانی بسیار کمتر است. بنابراین، این نتایج به ما می گوید که انسان ها کمتر قادر به تعیین جهت صدا در زیر آب هستند، و تأیید می کند که شنوایی انسان برای کار در زیر آب مناسب نیست.

دیدگاهتان را بنویسید