محققان نظریه جدیدی را برای علت بیماری آلزایمر ارائه کرده اند

در سال 1906 آلویس آلزایمریک روانپزشک و متخصص مغز و اعصاب آلمانی یک دوره شدید و غیرعادی بیماری قشر مغز را در گروهی از روانپزشکان در توبینگن آلمان گزارش داد. مورد زنی 50 ساله بود که دچار از دست دادن حافظه، توهم، هذیان، پرخاشگری و سردرگمی شد و این علائم تا پنج سال بعد تا مرگ زودرس او بدتر شد. در کالبد شکافی، آلزایمر متوجه پلاک های خاصی در مغز بیمار می شود. این پلاک ها که توده هایی از پروتئین آمیلوئید بتا هستند، هنوز هم تصور می شود که عامل بیماری آلزایمر باشند.

این نظریه دو مشکل عمده دارد: 1. توضیح نمی دهد که چرا بسیاری از مردم (حتی افراد مسن) در مغز خود پلاک دارند. اما آنها علائم عصبی مانند از دست دادن حافظه را نشان نمی دهند. 2. آزمایشات بالینی برای داروهایی که این پلاک ها را کاهش می دهند، ادامه دارد، به استثنای یک مورد که بعداً توضیح داده شد. ناموفق بودند

هنگامی که پروتئین بتا آمیلوئید به شکل پلاک (توده های نامحلول) تجمع می یابد، شکل اصلی و محلول این پروتئین که وظایف مهمی در مغز دارد از بین می رود. برخی از مطالعات نشان داده اند که کاهش سطح بتا آمیلوئید محلول، معروف به آمیلوئید بتا 42، منجر به نتایج بالینی بدتری در بیماران می شود.

در مطالعه اخیر منتشر شده در مجله بیماری آلزایمر، محققان بررسی کردند که آیا میزان پلاک در مغز یا میزان آمیلوئید بتا 42 باقی مانده از نظر پیشرفت بیماری آلزایمر اهمیت بیشتری دارد. برای پاسخ به این سوال، محققان داده‌های گروهی از افرادی را که دارای یک جهش ژنتیکی نادر بودند که افراد را در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر قرار می‌داد، بررسی کردند. محققان دریافتند که کاهش آمیلوئید بتا 42 (نسخه کاربردی آمیلوئید بتا) مضرتر از میزان پلاک ها (توده های نامحلول آمیلوئید بتا) است.

  جاذبه های گردشگری بندرعباس با فلایتیو

شرکت کنندگان به طور متوسط ​​به مدت سه سال تحت نظر قرار گرفتند و افرادی که سطوح بالاتر آمیلوئید بتا 42 در مایع مغزی نخاعی خود داشتند در برابر بیماری محافظت شدند و توانایی های شناختی آنها در طول مطالعه حفظ شد. این یافته با نتایج سایر مطالعاتی که عملکردهای مهم آمیلوئید بتا 42 را در حافظه و شناخت نشان می دهد، مطابقت دارد.

یکی از جنبه های مهم مطالعه جدید این است که محققان افرادی را که دارای جهش ژنتیکی بودند و به بیماری آلزایمر مبتلا شده بودند مورد مطالعه قرار دادند. به گفته دانشمندان، این گروه قوی ترین شواهد را برای حمایت از مضر بودن پلاک های آمیلوئید بتا ارائه می دهد. اما حتی در این گروه، افرادی که سطح آمیلوئید بتا 42 CSF آنها بالاتر بود، صرف نظر از میزان پلاک مغزشان، از نظر شناختی نرمال باقی ماندند.

همچنین شایان ذکر است که در برخی از اشکال نادر و ارثی بیماری آلزایمر (به عنوان مثال، در افرادی که دارای جهش ژن اوزاکا یا جهش اسکاندیناوی هستند)، افراد ممکن است دچار زوال عقل با سطوح پایین آمیلوئید بتا 42 و عدم وجود پلاک های قابل تشخیص شوند. این نشان می دهد که پلاک ها علت زوال عقل نیستند. اما سطوح پایین آمیلوئید بتا 42 ممکن است علت این بیماری باشد.

یافته های جدید محققان چگونه بر توسعه دارو و آزمایشات بالینی بیماری آلزایمر تأثیر می گذارد؟ تا قبل از آزمایش اخیر داروی lecanumab (داروی آنتی بادی که پلاک ها را کاهش می دهد)، تمام آزمایشات دارویی در بیماری آلزایمر شکست خورده بود. برخی از داروها برای کاهش سطح آمیلوئید بتا 42 بر اساس این منطق طراحی شده اند که اگر سطح این پروتئین طبیعی کاهش یابد، تشکیل پلاک در بیماران کاهش می یابد. متأسفانه این داروها اغلب بیماران را بدتر می کنند.

مقالات مرتبط:

اخیرا گزارش شده است که Lecanumab اثر کوچک اما قابل توجهی در کاهش زوال شناختی دارد. طبق مطالعات قبلی این دارو باعث افزایش سطح آمیلوئید بتا 42 در مایع مغزی نخاعی می شود. این نتیجه دوباره با فرضیه محققین مطابقت دارد. این بدان معنی است که افزایش پروتئین آمیلوئید طبیعی ممکن است مفید باشد. محققان می گویند زمانی که نتایج کارآزمایی Lacanumab منتشر شود، اطلاعات بیشتری کسب خواهند کرد. در حال حاضر، تنها چیزی که دارند، بیانیه مطبوعاتی تولیدکنندگان دارو است.

  گوگل ژاپن کیبورد Gboard Bar را با طراحی خطی عجیب معرفی کرد!

به گفته محققان، مهم است که مطالعات آتی به جای تلاش برای حذف آن، بر روی سطوح آمیلوئید-بتا-42 تمرکز کرده و بررسی کنند که آیا افزایش و بازگرداندن سطح آمیلوئید-بتا-42 به سطوح طبیعی مفید است یا خیر.

این هدف را می توان با استفاده از پروتئین های مشابه آمیلوئید بتا 42 (به اصطلاح آنالوگ های پروتئینی) که نسبت به پروتئین های طبیعی کمتر مستعد اتصال و تشکیل توده هستند، دست یافت. این رویکرد جایگزین پروتئین فعال می‌تواند به روشی امیدوارکننده برای درمان بیماری آلزایمر و سایر بیماری‌های ناشی از تجمع پروتئین، مانند پارکینسون و بیماری نورون حرکتی تبدیل شود.

دیدگاهتان را بنویسید