هر نشانه ای از حیات در مریخ حداقل در عمق 2 متری مدفون است

همانطور که مریخ نوردهایی مانند کنجکاوی و استقامت در جستجوی نشانه‌هایی از حیات باستانی در سطح سیاره سرخ هستند، شواهد جدید نشان می‌دهد که ممکن است برای یافتن چنین نشانه‌هایی عمیق‌تر از آنچه در حال حاضر داریم، حفاری کنیم. هر گونه شواهد مرتبط با اسید آمینه که از زمانی که مریخ سیاره قابل سکونت بوده است، احتمالاً حداقل 2 متر زیر زمین مدفون است.

ممکن است بپرسید دلیل این تخمین چیست و چرا چنین عمق حداقلی جستجوی موثر برای زندگی در نظر گرفته می شود. در ادامه این موضوع را بیشتر توضیح خواهیم داد. واقعیت این است که به دلیل عدم وجود میدان مغناطیسی و جو ضعیف در مریخ برای مدت طولانی، این سیاره در مقایسه با زمین در معرض دوز بسیار بالاتری از تابش کیهانی در سطح خود قرار گرفته است. روند فوق حتی امروز نیز ادامه دارد. از طرف دیگر می دانیم که پرتوهای کیهانی اسیدهای آمینه را از بین می برند.

در حال حاضر، به لطف داده های تجربی، دانشمندان دریافته اند که فرآیندهای مرتبط با تخریب اسیدهای آمینه در اثر تشعشعات در مقیاس های زمانی بسیار کوتاه در رابطه با زمان های زمین شناسی انجام می شود. الکساندر پاولوف یک فیزیکدان در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا می گوید:

نتایج ما نشان می‌دهد که اسیدهای آمینه توسط پرتوهای کیهانی در سطح مریخ و سنگ‌های گوشته با سرعتی بسیار سریع‌تر از آنچه قبلا تصور می‌شد از بین می‌روند.

پاولوف همچنین اظهار داشت که مأموریت‌های مریخ نورد فعلی می‌توانند تا حدود 5 سانتی‌متر حفاری کنند. در این اعماق، تنها 20 میلیون سال طول می کشد تا اسیدهای آمینه به طور کامل از بین بروند. افزودن پرکلرات ها و آب سرعت تخریب اسید آمینه را بیشتر می کند.

حفره سطح مریخ

حفره ای به عمق 5 سانتی متر توسط مریخ نورد کنجکاوی ناسا حفر شده است.

تشعشعات کیهانی در واقع یک نگرانی بزرگ در مسیر اکتشاف مریخ در نظر گرفته می شود. یک انسان متوسط ​​روی سطح زمین و هر سال در معرض حدود 0.33 میلی سیورت پرتوهای کیهانی تنظیم شده اند. این تشعشعات سالانه در مریخ می تواند بیش از 250 میلی سیورت بودن

این تشعشعات پرانرژی که از شراره های خورشیدی و رویدادهای پرانرژی مانند ابرنواخترها سرچشمه می گیرند، می توانند به سنگ نفوذ کرده و هر مولکول آلی را در مسیر خود یونیزه کرده و نابود کنند.

اعتقاد بر این است که مریخ زمانی دارای میدان مغناطیسی قوی و اتمسفر زمین مانند بسیار چگالتر بوده است. علاوه بر این، شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد زمانی آب مایع در سطح مریخ به شکل اقیانوس‌ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها وجود داشته است. این ترکیب جالب از ویژگی های ذکر شده در نهایت ما را به این نتیجه می رساند که مریخ ممکن است در گذشته قابل سکونت (شاید به طور مکرر) بوده باشد.

یکی از نشانه هایی که ممکن است نشان دهنده قابلیت سکونت در مریخ باشد وجود اسیدهای آمینه است. این ترکیبات آلی فقط نشانگرهای بیولوژیکی نیستند، بلکه جایگاهی فراتر از آن دارند و یکی از اساسی‌ترین اجزای سازنده حیات محسوب می‌شوند.

مقاله مرتبط:

اسیدهای آمینه با یکدیگر ترکیب می شوند و پروتئین ها را تشکیل می دهند و در مقیاس های کیهانی مانند سیارک ریوگو و دنباله دار 67P شناسایی شده اند. بنابراین، می توان ادعا کرد که اسیدهای آمینه نشانه قطعی حیات نیستند. اما یافتن آنها در مریخ سرنخ دیگری از ظهور احتمالی حیات در سطح آن در دوره هایی از تاریخ این سیاره خواهد بود.

پاولوف و تیمش به دنبال درک بهتر امکان یافتن شواهدی از اسیدهای آمینه در سطح مریخ بودند. در این راستا آزمایشی برای اندازه گیری و ارزیابی سختی و دوام این ترکیبات طراحی کردند.

تیم تحقیقاتی آمینو اسیدها را با مخلوط های معدنی طراحی شده برای شبیه سازی خاک مریخ، متشکل از سیلیس، سیلیس هیدراته، یا سیلیس و پرکلرات ها (نمک) مخلوط کردند و سپس آنها را در لوله های مخصوص مهر و موم کردند. آنها این کار را به منظور شبیه سازی جو مریخ و با دماهای متفاوت از دمای معمول مریخ انجام دادند.

سپس تیم تحقیقاتی نمونه‌ها را با پرتوهای گامای یونیزه‌کننده تابش کردند تا دوز مورد انتظار تابش کیهانی را در سطح مریخ در یک دوره حدود 80 میلیون سال بازسازی کنند. در آزمایش‌های قبلی، تنها اسیدهای آمینه بدون شبیه‌سازی عوامل مرتبط با خاک مریخ تحت تشعشعات و چالش‌های مختلف برای ارزیابی سختی و دوام آنها آزمایش شدند. چنین حذفیاتی در آزمایش‌ها ممکن است طول عمر نامناسبی از اسیدهای آمینه ایجاد کرده باشد و دانشمندان را در تحقیقات خود گیج یا گمراه کرده باشد. پاولوف توضیح می دهد:

کار ما اولین مطالعه جامعی است که تخریب (رادیولیز) طیف وسیعی از اسیدهای آمینه را تحت عوامل مختلف مرتبط با مریخ (دما، محتوای آب، فراوانی پرکلرات) بررسی کرده و نرخ‌های رادیولیز را مقایسه کرده است. افزودن سیلیکات‌ها و به‌ویژه سیلیکات‌ها با پرکلرات‌ها، به طور قابل‌توجهی سرعت تخریب اسید آمینه را افزایش می‌دهد.

این بدان معنی است که تمام اسیدهای آمینه موجود در سطح مریخ مربوط به حدود 100 میلیون سال پیش احتمالاً مدت ها پیش از بین رفته اند و در معرض تشعشع قرار نگرفته اند.

با توجه به اینکه سطح مریخ خیلی بیشتر از 100 میلیون سال ذکر شده در اینجا قابل سکونت نبوده است (میلیاردها سال به جای میلیون ها سال) بر اساس آنچه می دانیم، بعید است که کاوش های چند سانتی متری مریخ نوردهای کنجکاوی و استقامت انجام شود. قادر به تغییر خواهد بود یا موفقیت خاصی در اطراف اسیدهای آمینه از زمان های قدیم کشف شده است.

مقاله مرتبط:

مریخ نوردهای کنجکاوی و استقامت مواد آلی را در مریخ یافته اند. اما از آنجایی که مولکول ها را می توان توسط فرآیندهای غیر بیولوژیکی تولید کرد، نمی توان آنها را اثبات قطعی حیات در نظر گرفت. علاوه بر این نکات، و بر اساس تیم تحقیقاتی، ممکن است این مولکول‌ها به دلیل شکل‌گیری پرتوهای یونیزان تغییرات قابل توجهی داشته باشند.

شواهد دیگری وجود دارد مبنی بر اینکه تیم تحقیقاتی ممکن است به نقطه اوج برسد. گاهی اوقات، مواد از زیر سطح مریخ به نحوی راه خود را به زمین پیدا می کنند و به زمین می رسند. با کمال تعجب، حتی اسیدهای آمینه نیز در این اشیاء یافت شد. دنی گلاوینیک اختر زیست شناس در مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا می گوید:

ما چندین اسید آمینه زنجیره مستقیم را در شهاب سنگ مریخی قطب جنوب RBT 04262 در آزمایشگاه اختربیولوژی تحلیلی گودارد شناسایی کرده ایم و معتقدیم که آنها منشأ مریخی دارند (به جای آلودگی از منابع بیولوژیکی زمینی)، اگرچه مکانیسم تشکیل این اسیدهای آمینه در RBT 04262 هنوز نامشخص است. از آنجایی که شهاب‌سنگ‌های مریخ معمولاً از اعماق حداقل یک متر یا بیشتر پرتاب می‌شوند، ممکن است اسیدهای آمینه موجود در RBT 04262 در برابر تشعشعات کیهانی محافظت شده باشند.

با این حال، ممکن است باید منتظر بمانیم تا ابزارهای صوتی قدرتمندتر و پیشرفته‌تری در مریخ مستقر شوند تا جزئیات بیشتری در این مورد بدست آوریم.

نتایج این تحقیق در مجله Astrobiology منتشر شده است.

  گوگل برنامه خود تعمیری را با همکاری iFixit و به دنبال اپل و سامسونگ معرفی کرد.

دیدگاهتان را بنویسید