چشم های ریز آزمایشگاهی به دانشمندان در مطالعه نابینایی کمک می کند

رشد اعضای بدن انسان در آزمایشگاه به خودی خود پدیده جدیدی نیست. اندام هایی که در آزمایشگاه ها رشد می کنند به قدری متنوع هستند که می توان کل بدن را با آنها مهندسی کرد. مغز، قلب، ریه، کلیه، کبد، معده، پانکراس، رگ های خونی، مغز استخوان و حتی فولیکول های مو از جمله اندام هایی هستند که در سال های اخیر توسط دانشمندان مورد بررسی قرار گرفته اند. البته این مشکل در رابطه با چشمانی که از داخل ظرف کشت میکروبی به شما خیره شده اند کمی متفاوت است.

روند رشد این چشم ها مانند سایر اندام ها با جمع آوری سلول های بالغ پوست از اهداکنندگان آغاز می شود. دانشمندان توانستند این سلول های پوست را به سلول هایی به نام “سلول های بنیادی پرتوان القایی” (iSPC) تبدیل کنند. سلول هایی که می توانند تحریک شوند تا انواع خاصی از سلول ها را تشکیل دهند. اندام های کوچک به دست آمده مدل های سه بعدی هستند که رفتار سلول های واقعی را بیشتر از سلول های موجود در ظروف آزمایشگاهی تقلید می کنند. این به دانشمندان اجازه می دهد تا از سلول های بنیادی پرتوان القایی برای تحقیق در مورد پیشرفت ها، بیماری های مختلف و داروهای مختلف استفاده کنند.

یک چشم کوچک که در آزمایشگاه رشد کرده است

یکی از چشم های ریز که در آزمایشگاه رشد کرده است.

مقالات مرتبط:

در این مطالعه، محققان دانشگاه کالج لندن (UCL) سعی کردند پاسخی برای این سوال بیابند که آیا می‌توان سلول‌های استوانه‌ای حساس به نور را به همان شکلی که در شبکیه چیده شده‌اند، چید؟ آنها در این تحقیق موفق بودند و توانستند با استفاده از توالی یابی RNA تک سلولی از این سلول ها تصویربرداری کنند. تصویر تولید شده بسیار دقیق تر از قبل بود و شامل جزئیات بیشتری بود. دکتر Ye Chuang Leung، نویسنده اول این مطالعه، می گوید:

بررسی سلول های عصبی کوچک و غیرقابل دسترس شبکیه چشم بیمار کار دشواری است. زیرا این سلول ها به صورت پیچیده ای به هم متصل شده اند و با ظرافت پشت چشم انسان قرار می گیرند. ما قبلاً به فناوری برنامه‌ریزی مجدد سلول‌ها به سلول‌های بنیادی و ایجاد شبکیه رشد یافته در آزمایشگاه با استفاده از نمونه‌برداری کوچک پوست دست یافته‌ایم. این شبکیه با همان DNA ایجاد می شود و به ما امکان می دهد به همان شرایط ژنتیکی بیماران دسترسی پیدا کنیم.

اختلال ژنتیکی مورد بحث در این مطالعه “سندرم آشر” نامیده می شود. یک نقص مادرزادی نادر که می تواند باعث نابینایی و ناشنوا شدن نوزاد در بزرگسالی شود. با رشد چشمان کوچک اهداکنندگان، که تنها تعداد کمی از آنها به سندرم آشر مبتلا بودند، محققان توانستند تفاوت بین دو گروه را ببینند. این رویداد علاوه بر ارائه سرنخ هایی برای توسعه درمان های جدید برای سندرم آشر، ممکن است به کشف روش های جدید درمان رتینیت پیگمانتوزا نیز منجر شود.

  نماد اعتماد الکترونیکی چیست؟ - ترنجی

در آینده، این گروه قصد دارد چشم های آزمایشگاهی بیشتری را با استفاده از طیف وسیع تری از نمونه های بیمار و آزمایش داروهای مختلف روی آنها رشد دهد.

دیدگاهتان را بنویسید